Pirates of the Caribbean IV – On Stranger Tides

Tijd voor hier nog eens iets van mijn hersenspinsels te gooien, en nee, het is geen slecht getekende, flauwe cartoon. Het is nog eens een lap tekst die hoogst waarschijnlijk door niemand wordt gelezen, maar soit.

Ik ben net terug van de cinema alwaar ik het laatste nieuwe deel van de POTC (Pirates of the Caribbean, jullie bende n00bs) franchise heb mogen aanschouwen.

En ondanks dat ik me perfect heb vermaakt tijdens de film, heb ik toch enkele kanttekeningen die ik graag met de geïnteresseerde lezer (3 man en een paardenkop) wil delen.

Aangezien ik geen zin heb om rekening te houden met eventuele zielen die de film nog niet hebben gezien, ik ga naar dingen verwijzen, scenes aanhalen en refereren naar het verhaal. Kortweg: ik ga spoilen, als u de film dus nog wil zien en wenst in het ongewisse te blijven, stop dan nu met lezen en ga iets nuttig doen voor de verandering. Dus achteraf niet komen wenen, Ye Be Warned!

Het verhaal is simpel, rechtlijnig, duidelijk (zogezegd). Onze favoriete piraten Jack Sparrow, Hector Barbossa, Gibbs doen mee, aangevuld door Blackbeard en zijn dochter Angelica. Heel de meute is op zoek naar de fontein van de eeuwige jeugd, elk om zijn eigen reden. Barbossa in dienst van de Engelse kroon om de Spanjaarden (die we welgeteld 3 keer in beeld te zien krijgen) de loef af te steken, Blackbeard en Angelica omdat gebruinde zombies met een eigen wil(..?), die desondanks dat het slaven zijn van Blackbeard, hebben voorspeld dat Blackbeard vermoord zal worden (en papa en dochterlief willen dit natuurlijk niet), Gibbs omdat hij de kaarten van Singapore (zie POTC-At World’s End) vanbuiten kent (en dus onmisbaar is voor Barbossa) en Jack Sparrow is mee omdat…. wel, ik heb geen flauw idee waarom hij naar ginder trekt…

De film begint met een gerucht dat iemand heeft gehoord dat Jack Sparrow, maar niet de echte want die weet van niks, in Londen is om een expeditie op te zetten naar eerdergenoemde fontein, terwijl de echte Jack al gezocht heeft hiernaar (zegt hij toch) maar er nooit in is geslaagd hem te bereiken, naast dit gerucht zit Gibbs opgesloten in de Engelse gevangenis, vals beschuldigd als Jack Sparrow en vraagt de Engelse kroon aan de echte Jack Sparrow om TOCH een expeditie naar de fontein te ondernemen…. Dit zijn ongeveer de eerste 20 minuten… kunt u nog volgen? Ondanks dat ik Johnny Depp graag bezig zie in zijn rol als weirdo piraat, kan ik me niet van de indruk ontdoen dat dit toch wel moeilijk doen om moeilijk te doen is. En zoals u kan lezen, nogal heel veel “Jack Sparrow”. Nu ken ik genoeg vrouwelijke fans die dit totaal niet erg vinden, maar ik vond het een beetje teveel van het goede.

Ik geloof namelijk, en ben daar tevens van overtuigd, dat de kracht van het personage Jack Sparrow zit in het feit dat hij eigenlijk een degoutante mens is die alleen naar zichzelf kijkt, maar dan met zoveel stijl en charme dat je hem graag bezig ziet. (“Take what you can, give nothing back”)

Althans aan het begin van het verhaal, hij kijkt alleen maar naar zichzelf. Gaandeweg van het verhaal leert hij dan nieuwe vriendjes kennen, die hij dan voor zijn kar kan spannen, en hoopt tegen het einde, eens ze hun nut hebben gehad buiten te gooien, maar hij vindt ze toch toffer dan hij eigenlijk wil, dus laat hij hen niet rotten, maar helpt hen (evolutie: opportunist -> people person, al dan niet bewust/onbewust)
Dit is te vinden in voorgaande delen:
POTC: The Black Pearl: Jack Sparrow wil zijn schip terug, tegen het einde heeft hij Will & Elizabeth samengebracht
POTC: Dead Man’s Chest: Jack Sparrow wil de kraken ontvluchten, tegen het einde offert hij zich voor z’n vrienden op
POTC: At World’s End: Jack Sparrow wil onsterfelijk worden, tegen het einde offert hij zijn kans (Davey Jones’hart) op aan Will om hem te redden.

“Jack Sparrow wil onsterfelijk worden?” hoor ik hersenpannen tot hier kraken, jawel, dat is het ultieme doel van Jack Sparrow, dat is de reden waarom hij naar de kist met goudstukken in de eerste zocht, waarom hij zo’n rijkelijke reputatie die grenst aan het onmogelijke rond zichzelf heeft gebouwd, waarom hij Davey Jones’s hart wil doorprikken.

Dit om telkens te leren dat onsterfelijkheid een prijs heeft: de vloek van de goudstukken, de plicht die de kapitein van “de vliegende hollander” en in dit 4e deel: voor elk jaar dat je langer leeft, wordt het afgenomen van iemand anders.

Dus op zich zitten alle elementen mee in de kookpot: een duidelijke manier om onsterfelijk te worden met een bepaalde prijs en nieuwe vriendjes, maar waarom vond ik dat er iets niet klopte?

Wel simpel… Jack Sparrow was in deze film Jack Sparrow niet…. zoals eerder gezegd, iedereen heeft wel een reden om op zoek te gaan naar de fontein, maar hij zelf totaal niet, hij gaat pas mee op trip, omdat Angelica hem heeft gevangen genomen en hij niet van Blackbeards schip afkan… Dus eigenlijk loopt hij daar dik tegen zijn goesting mee te gaan… althans zou ik toch vermoeden… maar niets is minder waar, hij loopt zelfs voorop (omdat hij op een of andere manier de weg kent, ondanks dat hij de fontein nooit eerder heeft bereikt (???)).

“Ja, maar hij gebruikt zijn kompas!”, ok, hij gebruikt zijn kompas, het kompas dat de richting aanduidt van hetgeen je het meeste wil. Aangezien het Blackbeard is, die wordt omschreven als een verschrikkelijke piraat (maar om een of andere reden zijn eigen dochter wil opofferen, maar een of andere wildvreemde missionaris niet uit de weg kan ruimen), die voornamelijk naar de fontein wil, waarom schiet hij Jack niet neer, neemt het kompas af en gaat zelf….

En dan helemaal op het einde, wanneeer hij dan eindelijk door heeft dat hij verliefd is op Angelica, geeft hij haar bijna de verkeerde beker…? En nee, dat was niet “part of the plan” of anders was het iig niet duidelijk. Integenstelling tot de, zeer amusante, ontsnapping uit het paleis. Daar vond ik het jammer dat je zag hoe hij duidelijk alles uitplande. Ik vond het leuker toen het leek alsof hij werkelijk alles improviseerde. Ted en Terry (de schrijvers) hebben het duidelijk weer veel te moeilijk willen maken.

Enfin, het was zeker een toffe film, veel actie, een paar keer goed gelachen. Jammer genoeg dat het hoofdkarakter langs geen kanten klopte.

Ik verontschuldig mij voor het van de hak op de tak springen, maar het is intussen kwart na 3 snachts en ik ben moe en ik heb geen zin in herschrijven of nalezen.