Het wekelijks goedkoop vodje papier a.k.a. Het Suske en Wiske Weekblad

Het is weer schering en inslag in de stripwereld. “Suske en Wiske zijn oudbollig”, “S&W doen het nietmeer”.

Dat een klein artikeltje in het laatste nieuws plots zo vluchtig door alle kranten wordt opgepikt en de snelle respons van de verantwoordelijke WPG groep. Wil toch iets zeggen eigenlijk over onze twee vriendjes, niet? (Al denk ik dat de snelle respons van WPG eerder als valnet dient voor onrustige beursspelers te paaien, maar dat is maar een idee van mij want ik heb naar absoluut geen gedacht van.)

Het feit dat Vlaanderens populairste duo Suske en Wiske, serieus de oplageladder aan het afglijden is, is echter onmiskenbaar.
“teveel verschillende media waar tussen kinderen moeten kiezen”, is al jarenlang hét argument om lagere oplages te beargumenteren.
En in mijn opinie klopt dit ook wel… ergens. Maar dit is niet de enige oorzaak denk ik.

Toen ik jong was, had je het befaamde Suske en Wiske weekblad, iets wat ik graag las. Een abonnement vertrouwde ons moeder niet, en de krantenwinkel lag tussen mijn school en thuis. Dus elke woensdagmiddag na school, passeerde ik daar om “het boekske van den tv” en het suske en wiske weekblad op te pikken.
“what the fuck, heeft dat er nu mee te maken?” hoor ik de weinigen die dit lezen, hun hersenpan produceren.
Wel… dat wekelijks goedkoop vodje papier, dat 10 jaar verlieslatend was, heeft mij (en voornamelijk mijn ouders en grootouders) véél geld gekost…  Niet de uitgave van de wekelijkse “50 frank” aan het weekblad zelf, maar wel de consequenties die dat blad heeft teweeggebracht.

Daarvoor las ik 2 stripreeksen, Jommeke en Suske en Wiske, beide nog de de oude collecties van mijn moeder.
Dankzij dat weekblad maakte ik kennis met Robert & Bertrand, De Rode Ridder, Urbanus, (de) Kiekeboe(s), Rafke de Raaf, F.C. De kampioenen, de prachtreeks Sarah & Robin en het übercoole Baxter en een heleboel andere strips ik anders nooit zou kopen (of laten kopen door eerdergenoemde ouders en grootouders ).

Dus ik heb al die strips leren kennen via dat wekelijks goedkoop vodje. Zonder dat vodje had ik die nooit gekend, had ik de oren van mijn ouders niet kunnen afzagen dat ik dat zo graag wou, omdat dat zo goed was en omdat de albums gemakkelijker waren om te lezen! Daarvoor kreeg ik geen nieuwe Suske en Wiske’s, omdat ik er niet achter vroeg, ik kende het niet, ik had geen instap gehad in het nieuwe universum van Suske & Wiske (ik ben daarna nog geëvolueerd naar verzamelaar en uiteindelijk nu naar liefhebber en algemeen lezer die wel eens een kritische bril durft opzetten )

Dat is wat ik mis voor de “Standaard” reeksen eigenlijk, een goedkoop PR-magazine, speciaal om mensen warm te maken voor “the real stuff”. Een zogenoemde VOORPUBLICATIE, hetgeen wat bioscoop is voor films en tv voor series die later op dvd verschijnen. Geen kind leest elke dag de standaard voor die 2 strookjes Sus & Wis die erinstaan… Maar de plopsakrant, de jommekeskrant, zijn 2 prachtige voorbeelden. Mama en Papa lezen de krant en de bijlage is voor de kinderen. Waarom hebben de Standaard-strips dat nietmeer? Een goedkoop wekelijks vodje papier, afschrijfbaar als pr-onkosten en dat dient als investering naar de toekomst om oude reeksen een nieuwe fanbase te laten leren kennen en oude fans aan nieuw materiaal te introduceren…

Moest dit soort voorpublicatie er zijn geweest, had men toppers als “De Rillende Rots” of “De tijdsbobbijn” al 36 keer moeten herdrukken. Maar helaas, nu draait de PR op berichten dat S&W niet meer verkopen en persberichten voor aandeelhouders koest te houden.

Dit is zoals steeds mijn eigen persoonlijke mening, zonder enige bedoeling om mensen of instituten te willen aanvallen.
Als u een uitgever in nood zou zijn, mag u mij steeds contacteren voor een job als verantwoordelijke PR-strips of een andere vetbetaalde job waar ik mij kan uitleven door na te denken en te mijmeren en ideetjes te bedenken