Nieuwe wordpress blog: Toms film oordeel!

maart 25, 2012

Tom heeft een nieuwe wordpress gemaakt waar hij ongebreideld zijn mening over films zal spuien. Integenstelling tot andere recensenten, zal hij steeds echter niets (proberen te) verklappen over de inhoud!

Allen daarheen zou ik zo zeggen!

Hoezee!
En de wind vanachter.

http://tommdp.wordpress.com/

jour·na·list [zjoernaalist] de;

maart 22, 2012

Hoezee, nog eens een schrijfsel dat mijn denkpatroon weerspiegelt, deze keer, hoe kan het na een week er mee rond de oren geslagen te zijn geweest, we beginnen met de busramp in Zwitserland.

Voor iedereen die dit leest en de afgelopen week onder een rots geslapen heeft:
“In Sierre in Zwitserland zijn vorige week 28 doden gevallen bij een zwaar ongeluk met een Belgische skibus. 22 van de slachtoffers waren kinderen.”

Een zeer summiere samenvatting waar de Vlaamse media (en de wereldpers) vol gretigheid de afgelopen week is opgesprongen.
Een week vol emoties. Voornamelijk onbegrip en pijn. Ook ik was, om het zo te zeggen, “van mijn melk”, toen ik het voor het eerst hoorde.
Een tragisch ongeval, zonder twijfel. Onbegrip en verdriet bedekten Vlaanderen in 1 kort moment. Plots telden communautaire discussies en de financiële crisis niet meer mee. Een ongeluk zo erg dat er gewoon geen woorden voor waren… hoewel men het niet zou zeggen als men de verschillende media heeft gevolgd de afgelopen week.

Bij mijzelf werd mijn gevoel van onbegrip al zeer snel overschaduwt en uiteindelijk vervangen, in diezelfde dag nog, door afschuw en irritatie.
Niet jegens hetgeen WAT gebeurd was, maar wel tegenover de manier HOE het gebracht werd.

Ik zal kort en bondig zijn waarover ik het ga hebben: journalisten ter aller landen… u doet uw job niet goed.

Laat ons allereerst de definitie van een “journalist” er bij halen.

jour·na·list [zjoernaalist] de; m,v -en redacteur die werkt voor pers of omroep; verslaggever

Een journalist of verslaggever, iemand die dus verslag uitbrengt. iemand die rapport uit brengt, iemand die ons op de hoogte houdt.
Iemand die ons dus basicly droog en zonder franjes komt zeggen wat er gebeurd in de wereld. Iemand die ons objectief komt vertellen wat de feiten zijn, zodat wij als kijker/lezer zelf een mening en emotie hierover kunnen vormen.

En daar loopt het fameus spaak naar mijn mening. Een journalist ziet zichzelf niet meer als verslaggever, een journalist ziet zich tegenwoordig meer en meer als verhalenverteller. Iemand die emoties moet opdringen aan zijn publiek, die in zijn plaats beslist wat het publiek moet voelen. Maar dat is de job van scenaristen, regisseurs, stripmakers, boekenschrijvers, mensen die een verhaal vertellen, niet de job van iemand die verslag komt uitbrengen.

Journalisten moeten op zoek gaan naar feiten en feiten weergeven. Niet onbeschaamd subjectief verslag uitbrengen, goed of slecht nieuws.
“wat is het verschil tussen objectief en subjectief weergeven?” hoor ik uw hersenen kraken tot hier.
Een voorbeeld:
Objectief: Er is een busongeval gebeurd, hierbij zijn 22 kinderen om het leven gekomen.
Subjectief: Er is een tragisch busongeval gebeurd waarbij 22 kinderen nooit meer zullen thuiskomen.

Het eerste is objectief, het brengt verslag uit. Het informeert het publiek en laat hen vrij om zelf te reageren.
Het tweede is subjectief, het brengt een verhaal. Door middel van de juiste woorden veroorzaakt het een specifieke emotionele reactie bij het publiek.

Uiteraard weet ik wel waarom objectiviteit al lang is verdwenen in de journalistiek…. het verkoopt namelijk niet zo goed… iedereen heeft liever een spannend verhaal dan een saaie, droge tekst. En in deze tijden waarin verkoopcijfers en het paaien van aandeelhouders belangrijker is dan kwalitatief werk af te leveren, begrijp ik perfect onethische keuzes die hoofdredacteurs maken. Maar het wil niet zeggen omdat ik het begrijp, het daarom goedgekeurd moet worden… toch?

Denk aan de consequenties van beelden en uw werk. Ik denk bijvoorbeeld aan het voorbeeld van pukkelpop van vorig jaar (waar ik ook aanwezig was) en de verenigde pers die stond te steigeren op hun achterste poten omdat ze niet op de camping mochten filmen. Op dat moment waren de ordediensten nog volop bezig om gewonden af te voeren en festivalgangers (zo’n 60 000 man, waarvan 95% jeugd) te orkestreren. Dat was vlak voor het avondjournaal van 19u. Als de organisatie toen had toegelaten dat cameraploegen op de camping mochten, verschenen er in prime time de beelden van hysterische 18-jarige meisjes tot aan hun middel in het slijk. Dan stonden binnen het uur de ouders van 60 000 man daar in de weg te lopen en waren er sowieso meer doden gevallen die niet op tijd geholpen konden worden. Dat is toch geen enkele “scoop” of “verslaggeving” waard…niet?

Vandaar mijn beste pers en media… u bent de 4e macht, u bepaalt WAAROVER een volk het de volgende dag over heeft en over moet denken. Dat is uw taak. Niet bepalen WAT ze moeten denken. Misbruik die macht niet, besef de waarde van uw machtspositie en dien uw publiek op een goede manier. Uw machtspositie is in deze digitale wereld nog nooit zo wankel geweest. Uw positie als doorgeefluik is in deze tijden steeds minder en minder belangrijk aan het worden. Dus als u uw machtspositie wil behouden, doe dan tegoed uw job.

Zoals steeds is dit maar een uiteenzetting van mijn gedachten, zijn zij onvoldoende gestaafd aan wetenschappelijke feiten en zijn gebruikte data compleet onbetrouwbaar. Het is een mening uitzetting die niet is nagelezen en ter plekke in 1 keer is neergepend, behandel het aldus ook als dat.

Het wekelijks goedkoop vodje papier a.k.a. Het Suske en Wiske Weekblad

september 27, 2011

Het is weer schering en inslag in de stripwereld. “Suske en Wiske zijn oudbollig”, “S&W doen het nietmeer”.

Dat een klein artikeltje in het laatste nieuws plots zo vluchtig door alle kranten wordt opgepikt en de snelle respons van de verantwoordelijke WPG groep. Wil toch iets zeggen eigenlijk over onze twee vriendjes, niet? (Al denk ik dat de snelle respons van WPG eerder als valnet dient voor onrustige beursspelers te paaien, maar dat is maar een idee van mij want ik heb naar absoluut geen gedacht van.)

Het feit dat Vlaanderens populairste duo Suske en Wiske, serieus de oplageladder aan het afglijden is, is echter onmiskenbaar.
“teveel verschillende media waar tussen kinderen moeten kiezen”, is al jarenlang hét argument om lagere oplages te beargumenteren.
En in mijn opinie klopt dit ook wel… ergens. Maar dit is niet de enige oorzaak denk ik.

Toen ik jong was, had je het befaamde Suske en Wiske weekblad, iets wat ik graag las. Een abonnement vertrouwde ons moeder niet, en de krantenwinkel lag tussen mijn school en thuis. Dus elke woensdagmiddag na school, passeerde ik daar om “het boekske van den tv” en het suske en wiske weekblad op te pikken.
“what the fuck, heeft dat er nu mee te maken?” hoor ik de weinigen die dit lezen, hun hersenpan produceren.
Wel… dat wekelijks goedkoop vodje papier, dat 10 jaar verlieslatend was, heeft mij (en voornamelijk mijn ouders en grootouders) véél geld gekost…  Niet de uitgave van de wekelijkse “50 frank” aan het weekblad zelf, maar wel de consequenties die dat blad heeft teweeggebracht.

Daarvoor las ik 2 stripreeksen, Jommeke en Suske en Wiske, beide nog de de oude collecties van mijn moeder.
Dankzij dat weekblad maakte ik kennis met Robert & Bertrand, De Rode Ridder, Urbanus, (de) Kiekeboe(s), Rafke de Raaf, F.C. De kampioenen, de prachtreeks Sarah & Robin en het übercoole Baxter en een heleboel andere strips ik anders nooit zou kopen (of laten kopen door eerdergenoemde ouders en grootouders :)).

Dus ik heb al die strips leren kennen via dat wekelijks goedkoop vodje. Zonder dat vodje had ik die nooit gekend, had ik de oren van mijn ouders niet kunnen afzagen dat ik dat zo graag wou, omdat dat zo goed was en omdat de albums gemakkelijker waren om te lezen! Daarvoor kreeg ik geen nieuwe Suske en Wiske’s, omdat ik er niet achter vroeg, ik kende het niet, ik had geen instap gehad in het nieuwe universum van Suske & Wiske (ik ben daarna nog geëvolueerd naar verzamelaar en uiteindelijk nu naar liefhebber en algemeen lezer die wel eens een kritische bril durft opzetten :))

Dat is wat ik mis voor de “Standaard” reeksen eigenlijk, een goedkoop PR-magazine, speciaal om mensen warm te maken voor “the real stuff”. Een zogenoemde VOORPUBLICATIE, hetgeen wat bioscoop is voor films en tv voor series die later op dvd verschijnen. Geen kind leest elke dag de standaard voor die 2 strookjes Sus & Wis die erinstaan… Maar de plopsakrant, de jommekeskrant, zijn 2 prachtige voorbeelden. Mama en Papa lezen de krant en de bijlage is voor de kinderen. Waarom hebben de Standaard-strips dat nietmeer? Een goedkoop wekelijks vodje papier, afschrijfbaar als pr-onkosten en dat dient als investering naar de toekomst om oude reeksen een nieuwe fanbase te laten leren kennen en oude fans aan nieuw materiaal te introduceren…

Moest dit soort voorpublicatie er zijn geweest, had men toppers als “De Rillende Rots” of “De tijdsbobbijn” al 36 keer moeten herdrukken. Maar helaas, nu draait de PR op berichten dat S&W niet meer verkopen en persberichten voor aandeelhouders koest te houden.

Dit is zoals steeds mijn eigen persoonlijke mening, zonder enige bedoeling om mensen of instituten te willen aanvallen.
Als u een uitgever in nood zou zijn, mag u mij steeds contacteren voor een job als verantwoordelijke PR-strips of een andere vetbetaalde job waar ik mij kan uitleven door na te denken en te mijmeren en ideetjes te bedenken 😉

Genoeg gezeverd, nu politiek!

juli 10, 2011

1ste voorstel van zijn regeringsnota: interne besparingen.

Ministerpostje brengt per maand al gauw een nettoloon mee tussen de 8000 en de 10000 euro. Er zijn 49 ministers (de lonen van de staatsecretarissen weet ik niet). Om gemakkelijk te rekenen zullen we nu eventjes rekenen met de 8000. Per maand verdienen de 49 ministers (of ze nu ne poot uitsteken of niet) gezamenlijk: 392 000 € netto per maand. Wat neerkomt op jaarbasis op: 4 704 000 euro. (moest ik rekenen met 10 000 euro zou dit neerkomen op: 5 880 000 miljoen euro). (ook speciale postjes als de eerste minister enzo zijn niet meegerekend)

Dit is netto, dit wil dus zeggen kost dit de Belgische staat (en al zijn onnodige onderverdelingen in gewesten en plaatselijke regeringen) een slordige 10 miljoen euro per jaar. (bruto)
Aangezien politiek moet gedreven worden door idealisme en de mensen hun vertrouwen in de politiek verloren hebben, en omdat er zwaar bespaard moet worden, stel ik voor om schoon schip te maken, met de ruwe schuurborstel erdoor te gaan. Aangezien ze zich graag profileren als mensen van het volk, voor het volk. Krijgen onze ministers voor de volgende legislatuur het minimumloon toegewezen (hun extra legale voordelen mogen ze houden)… zijnde 1.387,49 euro bruto per maand. Wat neerkomt op een brutokost van 815 844,12. Een besparing van een dikke 9 miljoen op jaarbasis! En het gewone volk voelt daar geen knijt van.

Deze maatregel zou enkele mooie voordelen opleveren!
1) zakkenvullers verdwijnen uit de politiek (puur uit idealisme)
2) fikse besparing waarbij de kiezer niets voelt van extra belastingen of verminderde uitkering
3) herwinning aan vertrouwen in de politiek (aangezien ze het doen omdat ze het willen want voor het geld moeten ze het niet doen :))

 

2e voorstel: jobs vrijmaken.
Elke politicus mag nog maar 1 functie uitvoeren. Ofwel ben je ergens gemeenteraadslid, ofwel ben je minister, ofwel ben je partijvoorzitter, ofwel ben je zus, ofwel ben je zo. 1 jobke voor 1 persoon. Zodat je je serieus op je werk kan concentreren.

“Amai, mijn oren, dat kost nogal is”

juni 7, 2011

Een kort berichtje over de dure strips, nostalgisch en melancholisch als ik ben herinner ik mij nog een tijd (begin jaren ’90) waarin ik voor 500 Belgische Frank 4 tot 5 verschillende strips kon kopen. Dat is nu omgerekend, zonder rekening te houden met inflatie/devaluatie of nog een andere -atie: een goede 12.50 euro. Oftewel een goede 3 euro en een klets per strip (er van uitgaande dat ik er 4 kocht)… nu kost de gemiddelde strip al (en ik spiek even naar een exemplaar van Albert & Co dat hier op mijn rommelhoop bureau ligt) € 5.55 (aan de nieuwe groene prijs van de fnac), normaal kost deze € 6.95.

Op 20 jaar tijd een verdubbeling van de prijzen… op zich klinkt dat nog doenbaar, als ik dan spiek naar de verschijning data van deel 2 en 3, zit daar een jaar tussen (oktober 2009 en oktober 2010), 7 euro per jaar voor lachen, gieren brullen… lijkt mij een faire prijs.

Maar dit is niet bij alles van toepassing, bij reeksen waar om de 3 a 4 maanden een album van verschijnt, is die prijs ook rond de 6 euro, (we zullen 4 maanden nemen om gemakkelijk te rekenen = 3 albums per jaar), dat zou dus komen op 18 euro per jaar… wat is nu 18 euro per jaar zul je nu zeggen?

Bwoh, ten eerste is het al 18 euro per jaar en ten tweede, ik wil mij niet vasthouden aan 1 bepaalde reeks, ik wil diversiteit en verscheidenheid in mijn lectuur, ik wil zoveel mogelijk lezen, dus pak dat ik 5 reeksen wil volgen van elk 3 albums per jaar.. dan komt dat al op 90 euro per jaar, en ik wil de vertaalde toppers uit de franse stripwereld (♥ de schorpioen ♥ murena ♥) en de vertaalde toppers van de graphic novels (the dark knight returns, Sin city…) ook allemaal lezen… en deze zijn dan naar 10 euro per album en de graphic novels 15 euro! Gelukkig komt daar ook maar een keer per jaar een album van uit, dus pakweg kost mij 5 reeksen van 3 albums per jaar, hier en daar een franse strip en een paar graphic novels mij op een jaar een goede 200 euro…dat is toch wel al een behoorlijk bedrag!

“koop er dan niet zoveel” hoor ik jullie dan zeggen… maar ik wil ze wel lezen, alleen steekt de prijs mij fameus tegen… en ik geloof dat ik daar niet de enige in ben 🙂
Want ik sta Hec Leemans daar in bij, er wordt veel geproduceerd, misschien zelfs TE veel (lees ook dit geniaal betoog), maar waar ik het met Heer Leemans niet mee eens is, is dat de markt per sé overspoelt… je kan een overstroming op 2 manieren aanpakken, ofwel sluit je de bron af (iets waar hij duidelijk meer voorstander voor is) ofwel leg je een degelijk rioolnetwerk aan dat alles kan slikken. En aangezien ik de vrije keuze wil hebben tussen zoveel mogelijk, ben ik voorstander voor het rioolnetwerk… maar het moet “convenabel” blijven uiteraard. Want tot mijn grote spijt groeit het geld nog steeds niet op mijn rug, noch heb ik een ezeltje dat gouden munten kakt of beschik ik over de hoorn des overvloeds.

Dus in mijn ogen zijn de strips te duur aan het worden! En dat is natuurlijk voor een deel te wijten aan het feit dat er zoveel andere media zijn om onze aandacht over te verspreiden, waardoor de markt op zich al kleiner wordt enzovoort en zo verder…

Maar een vlaamse reeks waar er om de 3 tot 5 maanden een album van uitkomt, mondt uiteindelijk toch uit in bandwerk, een goed kunstenaar (en dat is het leeuwendeel gelukkig toch) zal altijd proberen om dit te maskeren en eigen verhaal of album een zekere touch te geven. Maar het is en blijft in principe bandwerk, geen opzichzelfstaande oneshot en moet dusdanig ook als bandwerk behandeld worden (vaak tot persoonlijk gekrenkte eer van de auteurs). De reden tot succes van Nero, jommeke of Piet Pienter & Bert Bibber in de vorige eeuw is heel simpel: die werden gedrukt op goedkoop krantenpapier, waren direct kapot na 1 keer lezen, maar ze kostten toch 5 keer niets om opnieuw te kopen dus wat maakte dat uit… maar een album volgens zeer goede druktechnieken oogt natuurlijk mooi, maar is ook duurder en gaat veel langer mee, wat een zeker prestige geeft voor de uitgever en de auteur… maar iets wat duurder is ga je voorzichtiger mee om, heeft een langere levensduur en zal je dus minder snel moeten vervangen…

Door goedkopere albums krijg je ook een veel groter verloop in je publiek, iemand zal al sneller een strip van 2 euro meenemen “om eens te proberen” dan iets van 10 euro dat hij niet kent, vergeet ook niet dat 90% van de Vlaamse reeksen nog steeds gericht is aan kinderen en dus volledig afhankelijk zijn van de nukken en buien van hun ouders… als die strips goedkoper zouden zijn moet de uitgever  ook minder rekenen op de uitstervende strip die hard die ALLES koopt.

Want zo maakt men pas echt een markt kapot voor langlopende reeksen, doordat ze te duur zijn voor een occasionele aankoop, elimineer je in 1 klap alle toekomstige die hard fans omdat ze dat eerste album nooit hebben leren kennen. Je rekent als uitgever te hard op goede mond aan mond reclame, terwijl ze 9/10 de reeks geen kans geven om te laten groeien (maar dat is een andere discussie).

Mij algemene conclusie is dus: goedkopere drukwerk, waardoor de prijs verlaagt, je bereikt een groter publiek, door het goedkopere drukwerk is de albumkwaliteit lager, waardoor deze sneller vervangen zal worden (een bord van den ikea zal sneller vervangen worden dan een porseleinen servies) en houdt een machine op lange termijn draaiende in plaats van bij elk album te moeten hopen “zou het nog verkopen?”

alle afbeeldingen zijn gewoon van het internet gepikt en dienen ter opfleuring van deze meninguiteenzetting, er is geen rekening gehouden met inbreuk op auteursrechten en als u vindt dat u op eenders welke manier mogelijk in uw gat gebeten bent is dat zeker niet mijn bedoeling en voornamelijk uw eigen probleem.

Pirates of the Caribbean IV – On Stranger Tides

mei 19, 2011

Tijd voor hier nog eens iets van mijn hersenspinsels te gooien, en nee, het is geen slecht getekende, flauwe cartoon. Het is nog eens een lap tekst die hoogst waarschijnlijk door niemand wordt gelezen, maar soit.

Ik ben net terug van de cinema alwaar ik het laatste nieuwe deel van de POTC (Pirates of the Caribbean, jullie bende n00bs) franchise heb mogen aanschouwen.

En ondanks dat ik me perfect heb vermaakt tijdens de film, heb ik toch enkele kanttekeningen die ik graag met de geïnteresseerde lezer (3 man en een paardenkop) wil delen.

Aangezien ik geen zin heb om rekening te houden met eventuele zielen die de film nog niet hebben gezien, ik ga naar dingen verwijzen, scenes aanhalen en refereren naar het verhaal. Kortweg: ik ga spoilen, als u de film dus nog wil zien en wenst in het ongewisse te blijven, stop dan nu met lezen en ga iets nuttig doen voor de verandering. Dus achteraf niet komen wenen, Ye Be Warned!

Het verhaal is simpel, rechtlijnig, duidelijk (zogezegd). Onze favoriete piraten Jack Sparrow, Hector Barbossa, Gibbs doen mee, aangevuld door Blackbeard en zijn dochter Angelica. Heel de meute is op zoek naar de fontein van de eeuwige jeugd, elk om zijn eigen reden. Barbossa in dienst van de Engelse kroon om de Spanjaarden (die we welgeteld 3 keer in beeld te zien krijgen) de loef af te steken, Blackbeard en Angelica omdat gebruinde zombies met een eigen wil(..?), die desondanks dat het slaven zijn van Blackbeard, hebben voorspeld dat Blackbeard vermoord zal worden (en papa en dochterlief willen dit natuurlijk niet), Gibbs omdat hij de kaarten van Singapore (zie POTC-At World’s End) vanbuiten kent (en dus onmisbaar is voor Barbossa) en Jack Sparrow is mee omdat…. wel, ik heb geen flauw idee waarom hij naar ginder trekt…

De film begint met een gerucht dat iemand heeft gehoord dat Jack Sparrow, maar niet de echte want die weet van niks, in Londen is om een expeditie op te zetten naar eerdergenoemde fontein, terwijl de echte Jack al gezocht heeft hiernaar (zegt hij toch) maar er nooit in is geslaagd hem te bereiken, naast dit gerucht zit Gibbs opgesloten in de Engelse gevangenis, vals beschuldigd als Jack Sparrow en vraagt de Engelse kroon aan de echte Jack Sparrow om TOCH een expeditie naar de fontein te ondernemen…. Dit zijn ongeveer de eerste 20 minuten… kunt u nog volgen? Ondanks dat ik Johnny Depp graag bezig zie in zijn rol als weirdo piraat, kan ik me niet van de indruk ontdoen dat dit toch wel moeilijk doen om moeilijk te doen is. En zoals u kan lezen, nogal heel veel “Jack Sparrow”. Nu ken ik genoeg vrouwelijke fans die dit totaal niet erg vinden, maar ik vond het een beetje teveel van het goede.

Ik geloof namelijk, en ben daar tevens van overtuigd, dat de kracht van het personage Jack Sparrow zit in het feit dat hij eigenlijk een degoutante mens is die alleen naar zichzelf kijkt, maar dan met zoveel stijl en charme dat je hem graag bezig ziet. (“Take what you can, give nothing back”)

Althans aan het begin van het verhaal, hij kijkt alleen maar naar zichzelf. Gaandeweg van het verhaal leert hij dan nieuwe vriendjes kennen, die hij dan voor zijn kar kan spannen, en hoopt tegen het einde, eens ze hun nut hebben gehad buiten te gooien, maar hij vindt ze toch toffer dan hij eigenlijk wil, dus laat hij hen niet rotten, maar helpt hen (evolutie: opportunist -> people person, al dan niet bewust/onbewust)
Dit is te vinden in voorgaande delen:
POTC: The Black Pearl: Jack Sparrow wil zijn schip terug, tegen het einde heeft hij Will & Elizabeth samengebracht
POTC: Dead Man’s Chest: Jack Sparrow wil de kraken ontvluchten, tegen het einde offert hij zich voor z’n vrienden op
POTC: At World’s End: Jack Sparrow wil onsterfelijk worden, tegen het einde offert hij zijn kans (Davey Jones’hart) op aan Will om hem te redden.

“Jack Sparrow wil onsterfelijk worden?” hoor ik hersenpannen tot hier kraken, jawel, dat is het ultieme doel van Jack Sparrow, dat is de reden waarom hij naar de kist met goudstukken in de eerste zocht, waarom hij zo’n rijkelijke reputatie die grenst aan het onmogelijke rond zichzelf heeft gebouwd, waarom hij Davey Jones’s hart wil doorprikken.

Dit om telkens te leren dat onsterfelijkheid een prijs heeft: de vloek van de goudstukken, de plicht die de kapitein van “de vliegende hollander” en in dit 4e deel: voor elk jaar dat je langer leeft, wordt het afgenomen van iemand anders.

Dus op zich zitten alle elementen mee in de kookpot: een duidelijke manier om onsterfelijk te worden met een bepaalde prijs en nieuwe vriendjes, maar waarom vond ik dat er iets niet klopte?

Wel simpel… Jack Sparrow was in deze film Jack Sparrow niet…. zoals eerder gezegd, iedereen heeft wel een reden om op zoek te gaan naar de fontein, maar hij zelf totaal niet, hij gaat pas mee op trip, omdat Angelica hem heeft gevangen genomen en hij niet van Blackbeards schip afkan… Dus eigenlijk loopt hij daar dik tegen zijn goesting mee te gaan… althans zou ik toch vermoeden… maar niets is minder waar, hij loopt zelfs voorop (omdat hij op een of andere manier de weg kent, ondanks dat hij de fontein nooit eerder heeft bereikt (???)).

“Ja, maar hij gebruikt zijn kompas!”, ok, hij gebruikt zijn kompas, het kompas dat de richting aanduidt van hetgeen je het meeste wil. Aangezien het Blackbeard is, die wordt omschreven als een verschrikkelijke piraat (maar om een of andere reden zijn eigen dochter wil opofferen, maar een of andere wildvreemde missionaris niet uit de weg kan ruimen), die voornamelijk naar de fontein wil, waarom schiet hij Jack niet neer, neemt het kompas af en gaat zelf….

En dan helemaal op het einde, wanneeer hij dan eindelijk door heeft dat hij verliefd is op Angelica, geeft hij haar bijna de verkeerde beker…? En nee, dat was niet “part of the plan” of anders was het iig niet duidelijk. Integenstelling tot de, zeer amusante, ontsnapping uit het paleis. Daar vond ik het jammer dat je zag hoe hij duidelijk alles uitplande. Ik vond het leuker toen het leek alsof hij werkelijk alles improviseerde. Ted en Terry (de schrijvers) hebben het duidelijk weer veel te moeilijk willen maken.

Enfin, het was zeker een toffe film, veel actie, een paar keer goed gelachen. Jammer genoeg dat het hoofdkarakter langs geen kanten klopte.

Ik verontschuldig mij voor het van de hak op de tak springen, maar het is intussen kwart na 3 snachts en ik ben moe en ik heb geen zin in herschrijven of nalezen.

Vincent van Gogh: De worsteling van een kunstenaar

februari 17, 2011

De trailer voor het nieuwe album van Marc Verhaegen over het onstuimige leven van Vincent Van Gogh!

Nieuwe fictiereeks “De Ronde”

februari 14, 2011

voor op groter formaat te bezichtigen, gewoon op de afbeelding klikken

Histomy 070

februari 7, 2011

Histomy 69

februari 6, 2011